Lechtaler Alpen 2005

Begin september naar Imst gereden en van daaruit in ca 1 uur naar de Muttekopfhütte 1934 m gelopen. www.muttekopf.at/de/huette.html

Op de Adlerweg hebben wij (Jeanne, Romke en Luud) de volgende dagtrajecten gelopen:

2e dag Muttekopfhütte - Hannauerhütte 1922 m looptijd 6 uur

3e dag Hannauerhütte - Württemberger Haus 2220 m   looptijd 6 uur

4e dag Württemberger Haus – Memmingerhütte 2242 m looptijd 4 uur

5e dag Memmingerhütte – Pians 900 m

Kaart

1e dag

Om 17.00 uur waren we aangekomen in Imst Hoch. We zoeken een parkeerplaatsje voor de auto en laden onze spullen uit. Om 17.30 uur nemen we het liftje. De bergrust en -geur komen ons tegemoet. Het is een uur wandelen naar onze eerste hut: Mutterkopfhutte, 1934 m.u.m.

Het is tijdens de wandeling half bewolkt en af en toe valt er een spetter. We zijn om 18.45 uur bij de hut. Het is een mooie hut en gelukkig niet druk. We liggen op lager, een kamer voor 4 personen waar we met z’n drieën slapen. Even alles inrichten, opfrissen en vervolgens aan tafel. Er zijn ongeveer 20 gasten in de hut, lekker rustig dus. We eten bergsteiger essen: aardappels, zuurkool met casselerrib. We drinken er bier bij en na het eten een flesje Italiaanse wijn. Perfect! Het is erg gemutlich in die Hutte. Rond 20.000 uur is het donker.

2e dag

Om 7.00 uur opstaan, wassen en ontbijten. Buiten is het geheel onbewolkt en dus zonnig. Het ontbijt is in buffetvorm, koffie, melk, sinaasappelsap, diverse broodjes, beleg, yoghurt enz. we hebben kortom uitstekend ontbeten.

We vertrekken om 8.30 uur richting Hanauerhütte ( www.hanauer-huette.de ), een tocht van 6.5 uur. We moesten 2 maal een pokkel over. Het was een mooie afwisselende en vermoeiende tocht. In de loop van de dag nam de bewolking toe. Het heeft dan ook licht geregend en geonweerd. We waren om 17.00 uur bij de hut. Ik had het wel gehad, Jeanne en Luud ook trouwens. Eerst bier op het terras. Deze hut ia aanmerkelijk drukker, ongeveer 60 tot 70 gasten. We slapen hoog op het lager waar 32 man kunnen slapen. We eten weer bergsteigeressen - goulash, rijst met gehakt en salade. Buiten is het inmiddels weer helder geworden.

3e dag

Opgestaan om 7.00 uur, ontbijten. Nu is het afgepast brood, beleg en koffie. Je kunt nog wel wat extra brood en koffie krijgen. We vertrekken om 8.00 uur, meteen sterk stijgend naar een hoger gelegen vallei met veel stenen en een droog gevallen meertje. Vervolgens weer sterk stijgend naar het hoogste punt waar we overheen moesten; we hadden een prachtig zicht naar beide kanten. Hier even gerust. Daarna afdalen naar een meer met rijke flora & veel vlinders. Daarna weer een mooi uitzicht in een lager gelegen vallei waar veel Hafflingers liepen. Vervolgens liepen we over een rug van de berg met af en toe diepe steile hellingen. Ik concentreer me op het lopen en kijk niet teveel naar beneden. Daarna weer iets omhoog door het groen naar een plek met een fraai uitzicht op een dal. Hier gebruiken we rond 12.00 uur de lunch.

Na de lunch weer sterk stijgend richting de Bitrich scharte (2550 m.u.m.) We liepen eerst door het groen en vervolgens enkel over stenen en grind. Het is sterk stijgend over een puinhelling en het laatste deel moet geklommen worden met handen en voeten (er hing wel een kabel) dit hadden Jeanne en Luud ook nog nooit meegemaakt. Het was goed te doen maar je moest niet teveel naar benden kijken. Het leek ons niets om hier te moeten afdalen. Eenmaal boven genoten we weer van het uitzicht. In de verte zagen we hoge toppen met sneeuw en ijs. De afdaling verliep vlotjes en gelukkig was de hut niet ver meer. Rond 15.30 uur kwamen we aan bij de Wurttembergerhaus 2220 m.u.m. www.wuerttembergerhaus.co.at/ Inmiddels was het deel bewolkt geworden en onweerde het. Op het terras eerst nog een biertje gedronken maar daarna toch maar naar binnen. Slaapplaats ingericht en binnen zitten. Deze hut is tamelijk origineel. Hier komen de echte wandelaars want vanuit het dal is de hut lastig bereikbaar. Een helikopter verzorgt de bevoorrading. We eten in plaats van bergsteigessen spaghetti bolongese, een bord vol!. Het smaakt ons goed. Ook nemen we er een karaf wijn erbij. In de hut zitten maximaal 40 mensen, het is dus aangenaam rustig. S’avonds lezen we wat en drinken het door mij meegebrachte flesje Beerenburger. Rond 21.00 uur liggen we op bed.

4e dag

Opgestaan om 7.00 uur. We ontbijten in de gelagkamer, 2 sneetjes brood, koffie en jam. Het is onbewolkt. We vertrekken weer rond 8.30 uur. we steken een scharte over die volgens de kok goed te doen was. Achteraf was dat ook zo maar het was wel heftig. Eerst kon je 15 minuten rustig inlopen. Vervolgens over een puinhelling licht klimmen. Dan begon het echte klimwerk. Zigzaggend over de rotsen, smalle paadjes, soms met handen en voeten. Toen kwamen we op een soort van tong waar het licht hellend was maar waar je een mooi uitzicht had in het achter gelegen dal. Hier begon de klim over de kam van de berg naar de top. Je hebt dus grote dieptes aan beide klanten. Ik moest dus weer vooral niet naar beneden kijken want daar word je niet vrolijk van.

Na ongeveer 20 minuten waren we boven (2650 m) prachtig uitzicht rondom naar alleen maar toppen. Het was zonnig met enige wolkenflarden. Hier hebben we een kwartier gezeten. Daarna weer verder, een kleine afdaling weer over een kam. Ik dacht nu dat we echt een stuk gingen afdalen maar voor ons lag nog een top(je) (2600 m) waar ik onze voorgangers op zag zitten. Daar moesten we dus ook nog overheen. Het pad was goed te doen het was alleen zo hoog. Af en toe hingen er kabels die je bij het klauterwerk kon gebruiken. Ook op de tweede top even gezeten en genoten van het uitzicht.

Vervolgens afdalen, we liepen op een soort van höhenweg waar we even de lunch genoten hebben. Het pad ging over een puinhelling en was goed beloopbaar. Aan het eind ging je het hoekje om en was er zicht op het punt waar we overheen moesten. Dat viel mee, nog een half uurtje klimmen en we waren op de kam. Een fraaie passage tussen opstaande rotsen (2600 m) Je had weer een mooi zicht op het dal waar onze volgende hut lag de Memmingerhütte op 2242 m.u.m. www.memminger-huette.at

De afdaling begon en ging weer over een puinhelling. Na een half uurtje kwamen we bij een meertje. Omdat er niemand was zijn we er maar even in geweest. Ten minste Jeanne en Luud tot de knieën en ik tot mijn middel. Het water was natuurlijk ijs en ijskoud maar dat werkt wel weer verfrissend. Na deze actie volgde de laatste afdaling naar de hut. We liepen door een beekdal wat af en toe erg glad was (murmels en gemzen gezien). Om 14.30 uur waren we bij de hut. Het was er erg druk en het werd alleen maar drukker. Ladingen rugzakken kwamen met een lifttakeltje omhoog en werden met een tractortje bij de hut afgegooid. Vervolgens zag je de eigenaren met een minimaal rugzakje aan komen lopen. Modern bergtoerisme dus! Wij hebben lang buiten op het gras zitten bier drinken. Toen onze slaapplaatsen opgezocht waar het dus ook erg druk was. Omdat de gelagkamer helemaal vol was hebben we ons bergsteigessen (soep) buiten opgegeten. Dat was even een moment van rust want iedereen zat binnen. Al snel kwamen echter de rokers naar buiten. Wij zijn toen nog even een avondwandeling gaan maken. Luud taaide al snel af want hij was moe. Jeanne en ik liepen rond het meer tot de rotsen waar we nog 2 groepen gemzen zagen.

5e dag

Vanochtend eerst hetzelfde pad gelopen als waar we gister mee eindigen. Dus het gladde beekdal richting het meer. Rond het meer lopen via de puinhelling naar de malle doorgang door de opstaande rotsen. Gister kwamen we van links maar nu gaan we recht door. Eerst over kale rotsen en stenen. We lopen terug naar het dal dus naarmate je zakt komt er weer iets van begroeiing. Eerst alleen laag groen en daarna iets hogere heester en struiken. We liepen op een gegeven moment vlak langs een beek waar aan je kon zien dat hij enige tijd geleden ver buiten zijn oevers had gestroomd. Er was toen heel veel regen gevallen in de bergen. Wij hebben dus eigenlijk stinkend veel geluk gehad met het weer tijdens onze wandeling. We komen dus uiteindelijk in het bos terecht. En ten slotte in de bewoonde wereld via Grins naar Pians. We hebben toen de bus genomen naar Hoch Imst waar onze auto stond. Maar de bus stopte in Imst en toen moesten we nog naar Hoch Imst. Volgens mij heeft Jeanne een lift gekregen naar boven en kwam zij met de auto naar beneden. Of zijn we met z’n drieën naar boven gelift? Bij de auto hebben we weer gewone schoenen aan gedaan en zijn we alvast gaan rijden. Als ik mij goed herinner zijn we naar zuid Duitsland gereden waar we ergens een hotelletje hebben geboekt in Fussen. Een kamer bestaande uit 2 slaapkamers. Daar hebben we heerlijk gegeten en daarna nog een wandelingetje door het stadje gemaakt. Daarna heerlijk geslapen. De volgende dag goed ontbeten en op naar Apeldoorn.