Venediger 2003

September 2003 met Romke naar Hinterbichl in het Virgental gereden en daar overnachting gehad in Gasthof Islitzer. Goed adresje ook qua eten!

Dagtrajecten:

1e dag Hinterbichl (1330 m) – Essener Rostocker Hütte 2210 m - Johannishütte   2110 m

3e dag Johannishütte - Defregger Haus   2970 m

3e dag Defregger Haus – Grossvenediger (3670 m) – Defregger Haus

4e dag Defregger Haus - Johannishütte – Hinterbichl

 

kaart

 

1e dag

om 9.10 uur zijn we dan echt vertrokken. Het weer was goed. Eerst over het asfalt naar Stroden, dit bestond uit een boerderij met een parkeerplaats. Hier staken we een beek over en over een onverhard pad naar boven. Na een kwartier passeerden we het laatste Gasthof en daarna werd het pad smaller. Eerst langzaam stijgend maar daarna werd de stijging pittiger. We liepen eerst door het bos. Dit bos ging langzaam over in struiken en lager gewas. En naarmate wij hoger kwamen ging deze beplanting dan weer langzaam over in alpenflora.

Na twee uur wandelen kwamen we bij een soort van hutje waar we gepauzeerd hebben. Even wat eten en drinken en foto’s maken van de omgeving. Vervolgens staken we een waterval over en liepen we door een breed dal met enkel stenen en puin. We moesten nog een pukkel beklimmen, over een graat en om 12.00 uur kwamen we bij de Essener Rostocker hutte (2208 m.u.m) Er hing wat bewolking waar de zon regelmatig doorheen kwam. Koud was het niet. Buiten aan een tafel hebben we onze lunch gemaakt, soep met crackers, worst en abrikozen.

We besloten hier om door te gaan naar de Johanneshutte op 2121 m.u.m. We moesten dan wel en pas oversteken, de Turmljoch van 2790 m.u.m. Dus eerst 600 m omhoog en daarna weer 680 m dalen. Het zou al met al een flinke tippel worden. We vertrokken om 13.30 uur. Eerst door een morenen vallei waar vroeger een gletsjer gelegen had. Na deze vallei ging het almaar stijgend naar boven. Luud liep goed maar ik moest flink doorbijten. Ik keek uit naar de top, waar we aankwamen om 15.15 uur. Tijdens deze wandeling zagen en hoorden we met regelmaat Murmeltiere, ook liepen we regelmatig door de gister gevallen sneeuw. Op de pas hadden we een mooi utzicht naar twee kanten. We hebben hier ongeveer 25 minuten gepauzeerd en zijn toen aan de afdaling begonnen. Dat liep in eerste instantie wel lekker na al dat klimmen. Het was wel een lange afdaling, ook hier zagen we de murmels weer. Er hingen voortdurend wolken rond de toppen waardoor ze zelden helemaal te zien waren.

Om 17.00 uur waren we dan eindelijk bij de Johanneshutte (2120 m.u.m.) Het was hier volle bak. We kregen een slaapplaats aangeboden op de banken in de eetkamer. Deze zat trouwens ook helemaal vol. We schoven aan bij een groepje mensen uit Duitsland die jaarlijks samen wandelen. Het waren collega’s van elkaar met 2 jongeren van ongeveer 20 jaar.

We eten bergsteigessen, spaghetti. (€6,50). Ontbijt uitgebreid kost ook € 6,50 en slapen € 7,50 voor leden. Niet leden betalen €15,00

De hut (plaats voor 50 man) is erg druk en lijkt helemaal gerenoveerd te zijn, blank grenen in Stube, nieuwe wc’s, 1 douche, trockenraum, alles is nieuw.

Plannen gemaakt voor morgen, we gaan in ieder geval naar Defreggerhaus (3000 m.u.m.) die dicht bij de gletsjer ligt. We informeren daar of we met bergfuhrer door kunnen steken naar Pragerhutte.

We zullen de nacht op de bank wel doorkomen……Romke memoreert even de prestatie die we de eerste dag (!) geleverd hebben.

2e Dag

We hebben goed geslapen, en niet op de banken in de gelagkamer maar in een 4 persoonkamer. Deze kregen we aan het eind van de avond toch nog aangeboden. Om 8.00 uur opgestaan, eerst wassen met warm water en vervolgens ons eigen ontbijt klaar gemaakt. Alleen een kan heet water besteld.(€1,90) Na het ontbijt hebben we onze spullen bij elkaar gezocht en zijn we vertokken. Het was inmiddels 9.30 uur en buiten was het koud. Pet en handschoenen hielden we bij de hand. We liepen achter een groep van 9 personen die ook naar het Defreggerhaus gingen. De route ging langzaam stijgend omhoog. Er viel regelmatig was sneeuw, eerst natte maar later droge sneeuw. De grond was hogerop bevroren, dus moest je goed uitkijken dat je niet uitgleed. Gelukkig liepen we veel uit de wind want in de wind was het aanmerkelijk kouder. Tijdens de tocht hoorden / zagen we dikke vette Murmels voorzien van hun wintervacht. Ook zagen we nog een hermelijn huppelend over de stenen, hij had de vaart er behoorlijk in.

Na 2,45 uur lopen kwamen we boven aan, het was 12.15 uur. We hebben ons meteen eingelagerd, dit keer moest ook Luud de volle mep betalen, €15,00 /pp. Het is een ouderwetse hut, we konden geen droogruimte vinden en zelfs geen wasruimte. Na aankomst (12.30 uur ) eerst een bier gedronken, daarna ons lager gezocht. Vervolgens gegeten en een kan water gekocht (€ 2,90) Rond 14.00 uur zijn we even plat gegaan. We liggen op een plek voor 4 personen, naast ons lagen al 2 man te pitten. Het weer is wisselend, zo zit het dicht met sneeuw en zo trekt het weer open en zie je wat blauwe lucht. Het water is bevroren in de hut. Er staat buiten 1 winter wc, deze stinkt behoorlijk want het is een soort van ouderwetse pot.

We zitten veel binnen, nog een bier besteld, wat lezen, schrijven en om ons heen kijken. We zitten aan tafel met een groep van het Duitse leger. Ze hebben een weekje oefening. De hut stroomt weer vol, het is er warm. (ongeveer 70 tot 80 man) We hebben net de bergführer gesproken, we kunnen mee met een andere groep naar de Gross Venediger!

Dit betekent vroeg opstaan, 6.00 uur, 6.15 uur ontbijt, daarna instructie voordat we om 7.00 uur vertrekken. In deze hut geldt de reductie van de KNVB niet! Geldt blijkbaar alleen voor diverse omliggende landen.

 

3e dag

Gisteravond zaten we dus aan tafel met die groep van het Duitse leger. Ze waren wel gezellig, we hebben wat met hun gepraat. S ’avonds na het eten (bergsteigessen) kwam de gitaar er aan te pas. De gitarist/voorzanger hief aan en de rest viel bij, heel gezellig. Aan de andere tafel zat een groepje uit Zwitserland. Die bleven maar droogjes over hun kaarten gebogen hangen, ze gaven geen kick. Wij hebben het flesje Berenburger nog leeg gedronken en daarna nog wijn.

Om 22.00 uur naar bed, buiten leek het aardig op te klaren. Om 5.30 uur op de telefoonklok gekeken, nog een kwartier blijven liggen. Om 5.45 uur opstaan zonder te wassen of tanden te poetsen. Want er was geen stromend water. Eigen ontbijt eten en naar buiten om ons te melden bij de bergfuhrer. Hij hielp ons met het aanmeten van een gordel waarmee we aan een lijn verbonden werden. We vertokken om 7.15 uur, het was prachtig onbewolkt, we hebben onwijs veel geluk vandaag. We lopen eerst over een rug tot vlak voor de gletsjer, dan worden de groepen ingedeeld. We worden met 6 personen verbonden door een touw en dan de gletsjer op.

                In het begin (ca 3200 m hoogte) was er ca 10-20 cm verse sneeuw die poederachtig was. Vandaar dat stijgijzers niet nodig waren. We zaten in een groep van 6 man met een touw op een afstand van 5 meter. In het begin waren er veel spalten (grote) met een diepte tot ca 20 m. in de zuidkant van de Raivershorn ?( 3450) lopen we naar de zadel tussen Raivershorn en de Gross Venediger. Vandaar een schitterend uitzicht van zuid en noord. In het zuiden minder wolken, noorden in de dalen wolken, boven ons staal blauwe “Pontrasina” lucht.

Er waren ook kleine spalten die dicht gesneeuwd waren. Dit was het meest linke. Johannes onze gids trok er flink hard aan. We waren als laatste groep van de totaal 4 a 5 groepen vertrokken. Als eerste gingen onze militaire vrienden met een herdershond. Johannes haalde alle groepen in behalve de militairen. Vlak onder de Venediger ligt een gigantisch grote ijsgrot met blauw ijs, grote ijspegels, werkelijk fantastisch. Hierna de laatste klim naar de top. Johannes voelde zich geroepen om een iets andere (kortere) weg te nemen m.a.w. door verse sneeuw van 40-50 cm want zo dik ligt het vlak onder de top.

Op de top aangekomen (10.30 uur) schitterende uitzichten naar alle kanten, naar noord meer bewolking, in het oosten de Grossglockner en in het zuiden de Dolomieten en het Bernina gebied. De laatste meters eindigden op een plateau met aan de westkant een kruis. Om dit te bereiken moeten de laatste 20 m. over een sneeuwrichel die nauwelijks 2 voeten breed is. Links en rechts daarvan een steile sneeuwwand. We hebben dit laatste maar niet gedaan. Veel foto’s gemaakt! Terugtocht, na half uurtje een pauze. Deze ging weer erg snel. Het was nu ook veel warmer dan op de heen tocht.

We waren weer na de militairen de eerste groep die terug was bij de hut om circa 12.30 uur.

Na afloop samen met onze groep wat gedronken. We wisten nog niet wat we gingen doen, hier blijven of naar de Johanneshutte afdalen. We hoorden echter dat die hut al vol zat en dat onze hut weer stromend water had. Omdat het uitzicht hier prachtig was besloten we toch te blijven. We hebben onze nieuwe slaapplaats opnieuw ingericht op de derde etage. Ook hebben we ons nu lekker kunnen wassen. De rest van de middag rond de hut gehangen. Op 100 m. afstand van de hut heb je een prachtig uitzicht op de top van de gletsjer die we vandaag bedwongen hebben. We zijn vandaag veel buiten geweest. Om 17.30 uur gingen we naar binnen om een plekje te zoeken in 1 van de drie Gastenzimmers. Tegenover ons zaten 2 Nederlanders, een moeder met haar zoon. Met hen hebben we zitten praten. We gaan vanavond niet laat naar bed.

Moeder was niet meer één van de jongsten, we schatten haar toch wel rond de 65 jaar. En zij zijn voornemens om morgen ook naar de top te gaan. Ze vertelde dat ze al jaren de vakanties doorbrachten in de bergen en dat ze altijd al graag eens in een berghut wilde overnachten. Maar haar man ( is een jaar geleden overleden) wilden dat niet. Nu nam ze de kans waar en hadden een kamer in deze hut (gereserveerd?) De zoon was een aparte jongen, we denken nog vrijgezel. We aten vanvond fleischteppich, gehaktschijven, aardappelpuree en groente. Luud wilde geen bergsteigessen want hij had behoefte aan een stuk vlees. Het smaakte weer goed. We dronken er bier bij. Na het eten zouden we overgaan op wijn maar dat hebben we niet gehaald want om 20.15 uur gingen we onder zeil, we waren moe!

4e dag

De volgende morgen begon de drukte al vroeg. Wij konden gelukkig blijven liggen. Volgens ons ging de hele hut naar boven en dat waren toch wel 80 man. We stonden als laatsten op om 7.00 uur. Even wassen/toilet en naar de Gastenzimmer. Daar zaten we ook als één van de laatsten. Weer een kan heet water besteld en oploskoffie gedronken met crackers. Toen we buiten kwamen stonden daar de laatsten (Amsterdammers) die ook naar boven gingen. Voor ons vertrek nog even een blik op de gletsjer geworpen en daar zagen we de vele groepen gaan. We telden in ieder geval 60 man. Later tijdens onze afdaling hebben we nogmaals geteld en we berekenden dat er wel 100 man naar boven gingen. Dat wordt dus dringen aan de top.

Wij begonnen om 8.30 uur aan de afdaling. De meeste sneeuw was gelukkig weg. We hebben menigmaal achter ons gekeken, een fraai zicht op onze hut met aan beide kanten een gletsjer. Menig fotootje geschoten. De lucht was weer “Pontrasina blauw”. We kwamen onderweg nog 2 groepen tegen van in totaal 20 personen die ook naar de top wilden. Even na 10.00 uur waren we bij de Johanneshutte waar we op het terras wat genuttigd hebben. ( Luud soep en ik koffie met een apfelstrudel) Daarna afdalen naar Hinterbichl. Eerst een breed pad geschikt voor auto’s maar we vonden een smal wandelpad wat flink steil ging en dus veel avontuurlijker was. De flora en fauna werden ook veel rijker naarmate we lager kwamen. Er was dus veel te zien. Mooie smalle kloven, waterstromen en watervallen, het was een mooie afdaling. We liepen ook over een steengroeve waar grote blokken stenen werden gezaagd.(Serpentijn) Luud heeft veel gezocht en een aantal stenen meegenomen. Om 14.00 uur waren we beneden. Eerst naar de auto om andere schoenen aan te trekken. Een oudere man vroeg waar we vandaan kwamen. Wij deden ons verhaal. Hij vroeg of het in Nederland ook zo’n droge zomer was geweest. Hij vertelde dat het in Oostenrijk de heetste zomer was sinds men dit bijhield.