Zillertal 1988


3 september 1988; met Romke in een dag naar Mayrhofen in het Zillertal gereden en daar een slaapgelegenheid gezocht.

De volgende dag met de bus naar Ginzling en van daaruit zijn we gaan lopen.

Dagtrajecten:

1e dag Ginzling (1000 m) – Friesenberg Haus 2500 m looptijd 7 uur

2e dag Friesenberg Haus – Spannagelhaus 2530 m – Tuxer Jochhaus 2310 m looptijd 5 uur

3e dag Tuxer Jochhaus – Geraerhütte (2320 m) – Olperer Hütte 2390 m looptijd 9 uur

4e dag Olperer Hütte – Furtschaglhaus 2295 m looptijd 3,5 uur

5e dag Furtschaglhaus – Berliner Hütte 2040 m looptijd 5 uur

6e dag Berliner Hütte - Ginzling 1000 m looptijd 5,5 uur

Kaart

1e dag

In Ginzling uitgestapt en daar begon onze wandeling om 10.00 uur. We begonnen met een smal geasfalteerd weggetje dat langs een beekje liep .Het pad steeg langzaam en was daarom ideaal om in te lopen. Dit duurde tot 11.15 uur toen verlieten we deze weg en namen een zeer smal paadje omhoog. Vanaf dit moment begon het flink te stijgen. De eerste schaft namen we om 12.30 uur bij een waterbak waar ook enige koeien stonden te drinken. Vervolgens weer klimmen, steeds meer omhoog. Onderweg aten we steeds bosbessen want die vonden we in overvloed. Op 2 jagers en een jageres na kwamen we niemand tegen, ze droegen murmeltiere op hun rug ( dooie dus).

Om 14.00 uur kwamen we op de Berliner hohenweg, daar hebben we weer even gerust en de eerste foto’s genomen. De weg werd druk bewandeld. We gingen weer verder, eerst passeerden we een rotsblokkenveld en daarna een gevaarlijke bocht. We liepen nu boven het dal met een prachtig uitzicht zowel naar beneden als naar boven, bergtoppen en gletschers. Het weer was steeds beter geworden. Vanmorgen was het nog bewolkt met zo nu en dan regen en af en toe wat zon maar in de loop van de dag werd het steeds zonniger.

Na de pauze was het nog een half uur wandelen toen we de Friesenberg hut aantroffen, we kwamen er aan om 18.00 uur. We kregen niet direct een lagerplaats wat ons enigszins verbaasde.

2e dag

We hebben beide redelijk geslapen. We stonden om 7.00 uur op, eerst wassen en daarna onze spullen pakken, bed opruimen en naar buiten. We namen geen ontbijt van het huis dus moesten we dat zelf klaar maken, dat betekende crackers met koffie, het smaakte goed. Het weer was prachtig, hier en daar wat wolken. We daalden eerst ongeveer 50 meter af naar een meer om daarna te beginnen met een zeer sterke stijging. Deze duurde ongeveer 1.30 uur en was prachtig. Voor een deel waren er lijnen aangebracht langs de rotswanden om enig houvast te bieden. Om 9.30 uur waren we boven (Friessenbergscharten 2910 m).

Op dit punt had je een fantastisch uitzicht over vele bergen en gletschers.( Gefrorene wand)

Daar hebben we 20 minuten gepauzeerd met 2 Duitsers die vlak achter ons liepen. De afdaling ging eerst over ijs en sneeuw en vervolgens over steenslag. Na drie kwartier dalen ging het weer opwaarts Daar bereikten we het Spannagelhaus ( 2528mum) waar we weer koffie en crackers genuttigd hebben. We zaten er ongeveer een uur. Vlakbij lag een gletscher waar op geskied werd en deze wilden wij eigenlijk oversteken. Na wat geïnformeerd te hebben bleek dit niet mogelijk dus moesten wij onze route aanpassen. Dit hield in of nog vele uren wandelen of naar de dichtstbijzijnde hut en dus nog 2 uur lopen. Omdat we gister meer gelopen hadden dan geplant besloten we het vandaag niet te gek te maken, dus nog 2 uur wandelen.

Eerst weer terug van 2528 naar 2122 en daarna weer klimmen naar 2340. We kwamen om 14.30 uur aan bij het Tuxer Jochhaus ( 2313). Eerst uitrusten en een bier. Bij deze hut kwamen veel dagtoeristen en die zaten nog op het terras. Na ons bier kregen we onze slaapplaatsen aangewezen. Omdat we de eersten waren konden we de beste plaatsen uitkiezen, een stapelbed in de hoek bij het raam.

Om 18.30 uur hebben we gegeten, Rindfleischgulash mit Pasta, het smaakte uitstekend.

Tuxer Jochhaus is netter ingericht dan Friessenberghaus. Hier woont op de eerste etage de familie van de Wirt want we zien de kinderen op de overloop spelen. Deze hut lijkt mij ook geschikt om met kinderen te komen: gemakkelijk te bereiken vanuit Hintertux ( brede weg) en genoeg speelruimte rond de hut.Verder zijn er mooie uitzichten op de gefrorene Wand gletscher en het dal van Hintertux. Deze hut blijft ook s avonds nog lekker in het zonnetje zodat je lang nog buiten kunt blijven zitten.

3e dag

We staan op om 6.45 uur mede omdat onze 12 slaapjes ook opstonden. We hebben buiten ontbeten crackers met koffie. Het was bewolkt, niet egaal grijs maar diverse grijsvarianten met af en toe wat blauw waar soms de zon doorkwam. We vertrokken om 7.45 uur richting Gerearhutte.We waren niet de enigen die deze route namen want voor ons waren al divers groepen en duo’s vertrokken, we liepen dus als het ware in een colonne. Het dal was helemaal gevuld met wolken waar wij dus bovenop keken, vooral als de zon erop scheen was het een prachtig gezicht. De tocht ging op en neer, langzaam stijgen en dan weer dalen. We liepen door het Kasererwinkettal en moesten klimmen naar 2450 mum. Hier kwamen we aan na 2.30 uur en hier hebben we maar even uitgerust. Tot hier hebben we het droog gehouden maar na de schaft begon het te regenen. Al spoedig ging het zo hard dat we onze regenpakken moeste aantrekken. Het eerste deel van de tocht daalden we maar daarna begon weer een sterke stijging. ( in de regen ) Na het hoogste punt bereikt te hebben begon het weer te dalen tot aan de Geraerhutte op 2342 m. Hier waren we om 12.15 uur. Het was inmiddels weer droog en in het dal scheen de zon. Binnen hebben we soep gegeten De mensen die voor ons hadden gelopen hadden zich ingelagerd, dus een bed toegewezen gekregen. Het leek ons niks om de hele middag rond deze hut te blijven rondhangen. De volgende hut lag op een afstand van 6 uur wandelen volgens de bordjes. Aangezien wij meestal iets sneller lopen dacht ik dat wij het in 5 uur konden klaren. Luud had bij de Wirt geïnformeerd of het in 5 uur te doen was en hij bevestigde dat. We zijn om 13.00 uur vertrokken. We liepen over een helling vol met stenen en keien en het ging langzaam maar zeker omhoog. We moesten ongeveer 600 m omhoog dus theoretisch hadden we om 15.00 uur boven kunnen zijn.( 2959 m Alpeiner scharte) Niemand volgde ons en lange tijd kwamen we niemand tegen. Het laatste deel van de beklimming was behoorlijk steil maar we waren om 14.50 uur boven. Het dal achter ons lag nog in de zon en even later zagen we niets meer door mistflarden. Het dal voor ons was grotendeels bewolkt met af en toe zon. Al met al zag het er niet slecht uit. Na 10 minuten pauze ging het snel bergafwaarts. Flarden mist kwamen vanuit het dal naar boven. Ook regende het weer af en toe. Vlak onder een gletsjer langs en daarna weer over een hoogte van 2850m. We begonnen nu toch wel moe te worden.

Tot overmaat van ramp begon het behoorlijk te regenen, regenen, regenen. Voor we het goed en wel in de gaten hadden waren onze kniebroeken zeik en zeik nat dus hielp het ook niet meer om een regenbroek aan te trekken. We moesten weer stijgen, de vijfde keer al vandaag. Luud had de pijp uit. Toch kwamen we weer boven. ( 2850) Het goot inmiddels! Het duurde ongeveer nog 45 minuten voordat we de hut bereikten, tot op de draad nat geregend. De hut was wel gemutlich.

We hebben het volgende genoten: Jagertee, Knodelsuppe, bier en Bergsteigeressen.

4e dag

Na het ontbijt in de hut ( voor de eerste keer, 3 bruine sneden met boter, leverworst en jam en daarbij een flinke pot weliswaar niet al te hete koffie) zochten we onze spullen bij elkaar. Dit betekende echt zoeken tussen allerhande kledingstukken. De nog enigszins natte schoenen werden aangetrokken, wat voelden die lomp aan zeker bij de pijnlijke voeten. In de nevel daalden we af ( 8.00 uur) naar het stuwmeer dat je nog altijd niet zag liggen. Boven de hut waren de toppen van o.a. de Olperer goed te zien tegen de blauwe lucht.

Na een uurtje waren we beneden bij het stuwmeer( 1800 m.u.m.) een heel andere wereld met groen en bomen. Hier scheen de zon lekker en na een uurtje maakten we een pauze; lekker zonnen en wat eten. Voor de eerste keer werd een soepje genuttigd. Van onze ligweide zagen we steeds meer groepjes voorbij trekken richting Furtschaglhaus; veelal waren dat oudjes. Vermoedelijk was de hut gemakkelijk te bereiken.

Nog 15 min. langs het meer gelopen en 15 min.langs de oude gletsjer bedding ging het pad plotseling steil omhoog. Het was een fraai zigzag paadje waar we diverse dagtoeristen inhaalden. Na een uur bereikten we de hut, het Furtschaglhaus(2295)

De hut bood een prachtig uitzicht op de 2 fraaie gletschers en de Grosser Möseler (3500 m). Het was 13.00 uur en we besloten om hier te blijven en dat betekende dat het vandaag een rustdag werd.

We raakten die avond in gesprek met 2 mannen uit Oostenrijk die al vele wandelingen gemaakt hadden . De ene man was burgemeester in een klein plaatsje bij Salzburg. We hebben een leuk gesprek gehad met beide mannen. Volgens mij maakten we ook kennis met 2 man uit Zuid Limburg. Alle 4 de heren kwamen we de volgende dag weer tegen in de Berliner hutte.

5e dag

Vandaag vertrokken met mooi weer en lopen via de Schönblicher horn (3100 m) naar de Berliner Hütte. Op de Schönblicher horn prachtige uitzichten naar alle kanten ; daarna een moeizame afdaling naar de hut.

Maar wat voor een hut! De Berliner hütte is eerder een paleis dan een hut. Het is een monumentaal pand wat gebouwd is in 1879. In die tijd werd het gebruikt als residentie voor de elite die daar verbleef tijdens de jacht. Van binnen is het helemaal uit hout opgetrokken. De entree is groot, vierkant en wel 4 m hoog. Hier bevond zich een brede trap naar boven. Ook de eetzaal was kolossaal, helemaal van hout en ook heel hoog. Het gebouw bestond uit vele gangetjes, kamers en toiletten in nieuwe en oude stijl.

We hebben hier een heel gezellige avond doorgebracht. We troffen weer de burgemeester met zijn maat en de twee Limburgers. Een van die Limburgers kon goed zingen en dus heeft hij voor ons gezongen. Al spoedig kwam iemand met een gitaar en begonnen wij mee te zingen. Ook andere gasten kwamen bij ons zitten. Regelmatig bestelde iemand een fles wijn die gezamenlijk werd gedronken. De wijn werkt stimulerend, we hebben veel gelachen en gezongen. Het werd een onvergetelijke avond.

6e dag

De Laatste dag zijn we via de Schwarzsee , Eissee en melkerscharte (2814 m) afgedaald (Gungglebach tal ) naar Ginzling. Van daaruit terug met de bus naar Mayrhofen.